Meelopen met dat blauwe vogeltje

door Mariska van Dasselaar

‘Peter wil vrienden met je worden op Hyves’. Oh nee, niet weer zo’n e-mail! Het is 2005 en ik zucht als het bericht op mijn beeldscherm prijkt. Weer iemand die mij op Hyves wil hebben, de één een goede vriendin, de ander een uiterst vage kennis. Maar ik wil het niet. Mij krijgen ze niet op Hyves! Met een geroutineerde zwier verdwijnt de mail in mijn spambox en verdring ik een knagend schuldgevoel. Wat moet ik met een netwerksite? Ik heb al een persoonlijke website, een Windows Live Space en ik zit dagelijks op MSN. Waarom zou ik een profiel aanmaken en vrienden worden met wie ik al vrienden ben?
Modegrillen hebben altijd al een lichte irritatie bij mij opgewekt, vooral als de hele meute er achteraan huppelt.

En dat was wat Hyves voor mij leek: een tijdelijke trend waar iedereen lid van moest worden. Reden genoeg om me er niet bij aan te melden. De uitnodigingsmails blijven binnenstromen en ik blijf ze koppig wegklikken. Maar dan komt er een ingenieus idee in mij op: ik word lid. Ik besluit mij aan te melden bij Hyves, al is het maar om van die bedelmails af te zijn en om mijn vrienden te plezieren.
En eigenlijk is het best leuk! Ik spendeer een dagdeel aan het kiezen van een persoonlijke achtergrond en bijpassende kleuren. Al snel stromen de vrienden binnen en kom ik zelfs in contact met oud-klasgenoten van de lagere school. Wat leuk om te weten hoe het met ze gaat, wat ze nu doen en of ze getrouwd zijn. Datgene waar ik me zo hevig tegen heb verzet, blijkt al snel veel tijd op te snoepen. Hyves brengt me bij vrienden en weet me toch elke keer weer te lokken. Een persoonlijke site is eenrichtingsverkeer en misschien wel een tikkie egocentrisch: wil je iets weten? Bezoek dan mijn website! Hyves is juist interactief: het brengt mensen bij elkaar en laat ze communiceren. Stukje bij beetje leer ik de meerwaarde waarderen en merk ik hoezeer een sociaal netwerk het contact met anderen aanvult. Het duurt dan ook niet lang voordat ik ook voor Facebook zwicht. Kort daarop volgen MySpace, WAYN en LinkedIn. Ook tegen Twitter heb ik mij lang verzet, totdat het blauwe vogeltje zo indringend riep dat ik het niet meer kon afschudden. Soms kun je bepaalde gewoontes maar beter afleren. Waarom zou je trends negeren terwijl ze zo verrekt goed kunnen helpen? Niet voor niets rent de halve wereld er achteraan: iedereen wil het hebben, en dat zegt iets.
Intussen zijn social media met mijn leven verstrengeld. Ik spreek vrienden via Hyves en Facebook en foto’s delen gaat gemakkelijker dan ooit. Het wereldnieuws bereikt mij via de Twitter-snelweg en vacatures stromen binnen. Ik netwerk via social media en ontmoet waardevolle mensen.
Onlangs heb ik zelfs een bijeenkomst van de Social Media Club bezocht.  Hoe kan ik me toch zo tegen social media hebben verzet? Sociale netwerksites kunnen niet meer worden weggedacht uit het moderne leven en ze negeren is het laten liggen van kansen.

Hoelang je je er ook tegen probeert te verzetten, uiteindelijk staat dat blauwe vogeltje toch wel voor je deur. En dan kun je het maar beter omarmen. Tijd dus voor je eerste krabbel, update of tweet!

7 februari 2011

About The Author

Gastblogger

Verschillende gastbloggers geven hun bijdrage aan Get-Social.